در این کتاب با استناد به دو دستنویس از اشعار صائب تبریزی و دیگر منابع ادبی و تاریخ ادبی عصر صفویه، مسألۀ تحول سبک صائب تبریزی طرح می شود و با مقایسۀ سبک شناختی اشعار دو دوره از حیات شاعری صائب، چگونگی این تحول و نمود آن در شعر او روشن می گردد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که صائب تبریزی پس از روزگار جوانی و بازگشت از هند، به تدریج سبک فردی خویش را می سازد و از طرز تازه بهسوی حکمت ورزی و نازکاندیشی می گراید. این تغییر سبک شعر او که همسو با تحولات اندیشگانی و نگرش هستی شناختی وی است، زمینه ساز تغییر طرز سخن پردازی در قلمرو ادب فارسی سدۀ یازدهم هجری می شود.
شما می توانید با ثبت نظر و امتیاز خود ما را در بهبود محصولات یاری رسانید .