قرنهاست نام نیکولو ماکیاولی با مفاهیمی چون حیلهگری، قساوت و سیاستبازی بیرحمانه گره خورده است؛ امانتی تاریخی که تصویر او را به اندیشمندی بدخواه یا تئوریسین شرارت تقلیل داده است. کتاب «ماکیاولی» نوشتهی کوئنتین اسکینر، مورخ و نظریهپرداز مطرح اندیشهی سیاسی، دقیقا با هدف واسازی همین کلیشهی رایج تدوین شده است. اسکینر در این اثر نقد اندیشهی سیاسی رنسانس را محور قرار میدهد و با بازگرداندن این متفکر نامدار به بافتار تاریخی، دیپلماتیک و فکری فلورانس قرن شانزدهم، انگیزهها و دغدغههای واقعی او را بازخوانی میکند. رویکرد نویسنده در مواجهه با آثار اصلی متفکر فلورانسی، سنجیده و مبتنی بر زمینهگرایی تاریخی است. اسکینر با بررسی متناوب سه اثر کلیدی یعنی «شهریار»، «گفتارها» و «تاریخ فلورانس»، تعارضهای ظاهری میان آنها را کنار میزند و تداوم فکری موجود در این متون را روشن میسازد. خواننده در این مسیر متوجه میشود متفکری که در رسالهی شهریار از دست زدن به اقدامات قاطع و سرکوبگرانه برای حفظ اقتدار سخن میگوید، در کتاب گفتارها مدافع سرسخت جمهوریت، آزادیهای مدنی و قانونمداری است. در محور این واکاوی، دو مفهوم محوری بخت یا سرنوشتباوری (Fortuna) و توانمندی یا فضیلت مدنی (Virtù) قرار دارند؛ مفاهیمی که در اندیشهی ماکیاولی از معنای پرهیزگارانهی کاتولیکی خالی شده و به مهارتهای عملی، جسارت، انعطافپذیری استراتژیک و آمادگی حاکم برای اتخاذ تصمیمهای سخت در شرایط بحرانی تغییر معنا یافتهاند.
شما می توانید با ثبت نظر و امتیاز خود ما را در بهبود محصولات یاری رسانید .